Wymówka, dla której mogę pozwolić sobie na pisanie o South Parku jest jego nie dawny sukces. Został parę tygodni temu zestawiony w rankingu The Time jako jeden z najlepszych filmów animowanych – ALL TIME. Jest nie długo za Dumbo (41′), The Bugs Bunny (79′) i Pinnochio (40′). Miasteczko jako całość obraża wszystko i wszystkich. A to, że jest emitowany regularnie, pozwala na odwoływanie się do aktualnych wydarzeń. Pisałem już o nim opisując seriale animowane dla dorosłych. Teraz przejdę do wersji pełnometrażowej.
South Park: Bigger, Longer & Uncut jest.. musicalem. Występuję w nim jakieś 7, może 8 piosenek trwających po minucie lub dwie. (czas występowania w filmie) Trzeba przyznać, że naprawdę są dobrze wkomponowane w film. Przykładowo, pierwsza piosenka jaką widzimy to seans oglądany przez głównych bohaterów. Utwory skomponowane przez samych twórców – Trey Parker i Matt Stone. Swoją drogą, z wykształcenia są muzykami. Swoją drogą to właśnie za jeden z kawałków do pełnometrażowej wersji dostali nominacje do Oscara

Jest to przede wszystkim komedia. Humor absurdalny mniej lub bardziej skandaliczny. W historie młodych dzieci wplątane są wątki wojny, kościoła, jezusa, szatana, seksu, narkotyków i Bóg (to w serialu) wie czego jeszcze. Wersja kinowa jest przesiąknięta wulgarnym językiem o wiele znacznie bardziej niż odcinki. Główny powód tego jest taki, że to właśnie język jest wątkiem przewodnim pełnometrażówki. Dzieci wybierają się na seans nowego filmu. Okazuje się, że bohaterowie posługują się słowami nie dość, że wulgarnymi, to nawet nie mieszczącymi się w granicach zdrowego rozsądku.

Gdybym miał komuś polecać South Park to raczej wybrałbym dla tej osoby którąś z części serialu, mniej film fabularny. South Park nie każdemu musi się podobać i mi też nie zawsze się podoba. Czasem żarty bywają wyjątkowo nie smaczne. Poza tym jest to coś bardzo ciekawego mogącego czasem kojarzyć się z Monty Pythonem. Wystawiam ocenę z małym minusem, chociaż już nie wiem czy dla filmu czy serialu. Jeśli ktoś chce to wszystkie odcinki serialu można oglądnąć po angielsku na www.southparkstudios.com oficjalnej stronie.

Ocena: -8/10

Uczeń Szatana(ang tytuł) opowiada o młodym chłopaku który przez przypadek odkrywa, że jego sąsiad to były hitlerowski zbrodniarz ukrywający się pod innym nazwiskiem. I co postanawia zrobić, boi się go? Chce podać na policje? Ależ skąd, szantażuje starca, aby ten opowiadał mu historie o jego haniebnych czynach. Odwiedza go regularnie i wysłuchuję historii o tym jak się morduje ludzi i sprawia im przykrość. Oceniam Ucznia Szatana dość nisko, a samo opowiadanie polecam.

Ocena: 5/10

Link do obejrzenia legalnie i bez opłat.

Miałem przyjemność oglądać 8 filmów braci Coen. Ten ulokowałbym w pierwszej trójce, bądź czwórce. Przed nim na pewno będzie Big Lebowski i Fargo. Opowieść o fryzjerze jest całkiem dobrze opowiedziana, lecz czułem pewien niedosyt po seansie. Jak na prawie dwugodzinny film to brakowało mi wrażeń – fabuła jest bardzo ciekawa, zdarzenia czasem przyćmiewają o absurd, jednak wszystkiego zdaję się być za mało. Poza takim mankament “Człowiek, którego…” ogląda się dobrze. Bracia Coen wpletli w dość poważną historie kryminalną swoje poczucie humoru co sprawia, że film jest łatwy w odbiorze i wielu osobom powinien się podobać.

Ocena: 7/10

Opowieść ta dotyczy araba, który jest istotnym celem wojsk amerykańskich. Według mnie już to samo w sobie zasługuję na uwagę. Główny bohater być może jest terrorystą, a to właśnie jego losy przyjdzie nam śledzić. Mohammed zostaje złapany po zabiciu trzech żołnierzy, dość kontrowersyjna scena strzelania do nich z wyrzutni rakiet. Trafia na przesłuchanie, gdzie jest przetrzymywany w nieludzkich warunkach. W trakcie przewożenia więźnia do nieokreślonego miejsca udaję mu się uciec, to będzie początek jego walki o przeżycie.

Punkt widzenia człowieka arabskiego pochodzenia wydaje mi się chyba największą z zalet Essential Killing. Ile jest filmów w nurcie mainstream’owym właśnie tak podchodzących do tematu wojny? Człowiek ma prawo do pozostania człowiekiem, jednak produkcja Jerzego Skolimowskiego pokazuję jak jest to trudne w warunkach bycia poniżanym przez każdą spotkaną osobę. Działania Mohammeda świadczą, że jest osobą inteligentną. Pomaga mu szczęście, jednak w trakcie ucieczki największą role pełni determinacja. Wola walki o życie nie opiera się przed mrozem, brakiem pożywienia czy ciągłym poczuciem niebezpieczeństwa.

Nie skupiam się za bardzo na wadach, bo chyba już wiele ich wytknięto. Mnie film zaczął nudzić najwyżej przy końcu – samo zakończenie z resztą jest beznadziejne. Ogólnie podobał mi się klimat lasu z minusowymi temperaturami. Reżyser chyba chwilami przesadzał ze wstawkami polskich dialogów. Nie raz przewijają się Polacy, nie które teksty mogą się wydać zabawne – nie które kiepskie. Film jest po angielsku poza tym, mało jest w nim mówienia. Patrzymy na działania i tylko tak możemy odbierać Essential Killing. Ocenę wystawię wyjątkową. Myślałem nad siódemką, ale to chyba jednak za dużo. Normalnie wystawiłbym sześć, ale jak widzę jak złą ma opinie film, który według mnie na to nie zasługuję, to mi się nóż otwiera – w kieszeni.

Ocena: 6,5/10

Bogusław Linda w głównej tytułowej roli. Film opowiada o mężczyźnie po 30stce, którego życie osobiste zaczyna się się walić. Sam bohater pracuję jako operator kamery, pochłonięty pracą nie poświęca zbyt wiele czasu rodzinę. Pewnego dnia po powrocie do domu lekko wstawiony, spotyka żonę, która okaleczając się, oskarża go o pobicie. Michał Sulecki (Bogusław L.) się wymiguję, jednak jest to początek rozpadu ich małżeństwa.
Nawiasem pisząc. Mało jest na blogu o polskich filmach, postaram się poprawić. Jutro będzie już coś.

Słuchałem ostatnio pewnej audycji w radiu poświęconej tematowi równouprawnienia. Nie ważne, czy z winy taty czy mamy małżeństwo się rozpada. W większości przypadków ojcowie mają prawo, co najwyżej do widzeń kilka razy w miesiącu, jeśli nie dojdzie do ugody. Jest to do pewnego stopnia zrozumiałe, spójrzmy jednak do jakich absurdów może dojść – tu głos bierze “Tato”. Znacznie wolę ten fim, niż Sprawę Kramerów. Są to dwie odrębne produkcje, natomiast za obrazem Macieja Ślesickiego przemawia Polskość. Mentalność jest mi bliższa niż amerykańskiego dzieła. Sprawa Kramerów to film obyczajowy, ale Tato poza swoją obyczajowość niesie za sobą sporą dawkę emocji – przedstawia brutalność całej sytuacji, może nawet czasem zbyt mocno. Ostatnia rzecz, produkcja z Lindą to raczej kino męskie, może to też ma wpływ na upodobanie.

Aleksandra Maliszewska w roli młodej córki robi naprawdę niezłe wrażenie. Wystąpiła później w Sarze, a jeszcze później ślad o niej zaginął. Bardzo inteligentne dialogi są ciekawe w ustach dziecka, zwłaszcza takiego które umie je zagrać. Cezary Pazura dorzucił swoje trzy grosze w roli Cezarego, gra bardzo normalnego faceta co chyba rzadko się mu zdarzało. Pisałem o tragizmie w “Tato”. W moim odczuciu był on jednak trochę przesadzony – każdy kto widział film do końca rozumie co mam na myśli. Wrażenie po filmie jak najbardziej pozytywne.

Ocena: 7/10

Transformers – premiera w roku 2007. Ekscytacja towarzyszyła mi idąc na seans i rzeczywiście nie zawiodłem się. Świetne efekty robiły wówczas większe wrażenie niż dzisiaj. Prócz świetnej jakości animacji widziałem coś świeżego, żarty, sytuacje, lekki styl. Przekonało mnie to do siebie, dobrze spędziłem wtedy czas w kinie.

Ocena: 7/10

Transformers: Zemsta Upadłych – premiera 2009. Oglądałem.. oglądałem.. Ten film naprawdę nie posiada fabuły.

Ocena: 3/10

Najnowszą wersje odpuszczam sobie. jaka by nie była.

Warto zwrócić uwagę na utwór – początek 0:42

Gdybym miał oglądać ten film po raz kolejny, to chyba głównie dla chwil przy tej melodii. Muzyka stworzona przez pana Bernarda Herrmanna. Stworzył utwory do tak mało znanych filmów jak Ptaki, Vertigo, Psychoza – Hitchocka, Taxi Driver z Robertem De Niro czy Obywatel Kane. Słyszałem jeszcze kiedyś remix tego kawałka (Outer Space) bardzo ciekawy, z kobiecym głosem na tle owego “kosmicznego” dźwięku.

No niestety stroje nie należą do mocnych stron “The day earth…”. Robot – główna postać też budzi raczej politowanie w dobie Avatarów i innych takich. Z drugiej strony przyznam, że takie były moje pierwsze wrażenia. Po wciągnięciu się w film jest znacznie lepiej. “Dzień w którym zatrzymała się Ziemia” opowiada o przybyszu z innej planety chcącym nawiązać kontakt z ludźmi. Zostaje przywitany czołgami. Jak się szybko okazuję, nie za bardzo mu to przeszkadza. Początek filmu jest ciekawy i trochę tajemniczy. Nie bez powodu remake z 2008 roku zaczyna się w podobny sposób. Klaatu (bo tak ma na imię obcy) chcę rozmawiać z najważniejszym przedstawicielem Ziemi, co już jest kłopotem ponieważ nasza planeta kogoś takiego nie posiada. To jest dość ciekawy motyw – pokazuję podziały między ludźmi, aczkolwiek tak jak pisałem, w filmie znajdziemy również trochę błędów logicznych czy naiwnych zachowań.

Do gry aktorów nie można mieć raczej zastrzeżeń, wykonują dobrze swoją prace. To, że dialogi nie zawsze są błyskotliwe to przecież nie ich wina. Całkiem dobrze oglądało mi się ten film, całkiem ciekawe jest poznawanie naszej planety z przybyszem. Pewne rzeczy bywają drażniące, jednak da się to jakoś przeżyć. Odradzałbym oglądania remaku z 2008 roku, który jest po prostu kiepski. Natomiast gdybym miał wybierać pomiędzy Dniem w którym zatrzymała się Ziemia, a Body Snatchers, wybrałbym to pierwsze.

Dzień w którym zatrzymała się Ziemia zajmuję 5 miejsce w kategorii science fiction dla najlepszych amerykańskich filmów wszech czasów.

Ocena: 6/10

Film premierowy – do 9 lipca można obejrzeć bez opłat online.

Nie każda czarna komedia trafia do mnie. Ostatnio pisałem o Dr Strangelove, ale już np Delicatessen zupełnie mnie nie przekonał. Piszę o tym dlatego, żeby nie uchodzić za kogoś komu podoba się każda produkcja z tym typem humoru. Moskitiera nie zawsze potrafiła mnie rozśmieszyć, czasem wzbudzała politowanie i z początku pytanie – czy aby na pewno nie będą to stracone dwie godziny? Na szczęście okazało się inaczej.
Film opowiada o kłopotach rodzinnych. Poza byciem czarną komedią jest to gatunek obyczajowy. Małżeństwu się nie układa, syn cierpi z tego powodu. Następuję decyzja o rozstaniu. Moskitiera jest przesiąknięta seksem. Jest go pełno prawie od samego początku, pasuję jednak do abstrakcyjnych sytuacji. Poza tym, to obraz chwilami brutalny pokazujący jak daleko potrafi zabrnąć ludzka głupota.

To co na początku zwróciło moją uwagę to zdjęcia. Są nie podobne do tych znanych z popularnych seriali, a przecież wykonywane w podobnych warunkach – zamknięte pomieszczenia. Zdają się być zimne, składają się na klimat Moskitiery. Nie sugerowałbym się za bardzo tymi zamieszczonymi do recenzji, są smutne, a film na pewno taki nie jest.

Głównym motywem są ludzie. Chyba każdy z nas ma w sobie odrobinę szaleństwa. Produkcja Hiszpańska różni się tym, że wszyscy bohaterowie wariują w tym samym momencie, w sposób mniej lub bardziej skrajny. Małżonkowie szukający szczęście gdzie indziej, syn nie radzący sobie z obecną sytuacją, czy przyjaciółka rodziny która wychowuję dziecko – a raczej to ono wychowuję ją. Nawyku spoilerowania nie posiadam, więc więcej nie zdradzę. W Moskitierze zniechęcało mnie parę żartów, które naprawdę nie były śmieszne – gust to gust. Zakończenie, też nie było zbyt specjalne. Poza tym mankamentami, jest to bardzo dobry film.

Ocena: -8/10

Link do obejrzenia, legalnie i bez opłat.

Na podstawie oceny polskich widzów na różnych portalach wynika, że Boondock Saints to majstersztyk – a to mija się z prawdą. Debiut reżyserski, z dobrą koncepcją i takim sobie wykonaniem. To tylko pokazuje, jak łatwo dotrzeć do widzów nie oglądających prawdziwych filmów, wstawiając pewną głębie na tle religijnym w przeciętny film sensacyjny. Nie będę porównywał do najlepszych znanych mi tytułów z końca lat 90tych, bo to nie jest tego warte. Świętych z Bostonu obejrzeć można, ogląda się całkiem fajnie – natomiast to po prostu nic specjalnego.

Ocena:6/10

Podobieństwo gry do filmu:
- pierwsze momenty historii wyglądają jak wycięte z jakiejś fabuły
- klimat grozy, jednak tym razem to my stajemy się bohaterem
- gra wymaga myślenia

Jest to dość stara produkcja i raczej nie powala grafiką, chociaż spełnia pewne standardy – przyjemnie się na nią patrzy. Na początku wita nas w miarę ciekawy wstęp, są to przeżycia głównego bohatera. Zostajemy następnie rzuceni w tajemniczy świat Penumbry. Overture – to pierwsza część, w która grałem. Rozpoczyna się od tego, jak znajdujemy się zamknięci przez nie uwagę w pokoju. Drzwi się za nami zatrzasnęły. W pokoju są kolejne drzwi, parę szafek, różnych przedmiotów i pudła. I jak się teraz stąd wydostać, a co czeka nas później?

Z pierwszego pokoju ze wstydem przyznam, że wydostawałem się jakieś pół godziny – później zrozumiałem bardziej grę i szło o wiele łatwiej. Zadziwiające w niej jest to co sprawia nam przyjemność – proste rzeczy. Sterujemy naszą postacią strzałkami, a myszką możemy poruszać, przestawiać różne przedmioty. Podchodzimy do szafki, łapiemy ją i przesuwamy słysząc ten niemiły odgłos zardzewiałej konstrukcji. Nadaje to sporo klimatu, w trakcie otwierania powoli drzwi w ten sposób, nie mamy pewności co kryje się za kolejną ścianą.

W grze jest sporo zagadek, właściwie na tym ona polega. Kolejną ciekawą rzeczą jest wszechogarniający mrok. Naszym zbawieniem jest oświetlenie, w postaci baterii do latarki, flar. Bez nich to czasem strach poruszać się po tym mrocznym i nie znanym świecie. Przyznam, że Penumbra jest czymś bardzo ciekawym, chociaż grałem w inne gry z znacznie bardziej porywającą stroną fabularną. Może jeszcze o nich napiszę, w dużej mierze zależy to od tego czy pomysł z pisaniem od czasu do czasu o czymś innym niż film się przyjmie.